Via-via hoorde ik dat Aat, een van mijn medebassen in een koortje hier in Moshi, een zelfgebouwd vliegtuig zou hebben. Dat prikkelde mijn nieuwsgierigheid! Desgevraagd bleek het gerucht niet alleen waar te zijn, het vliegtuigje staat nota bene in een hangar op Moshi Airport, en Aat nodigde ons uit om eens te komen kijken als hij het voor onderhoud uit zijn hangar zou halen.
Moshi Airport
Moshi Airport klinkt als heel wat, en op Google Maps lijkt dat ook zo, maar Moshi Airport is niet veel meer dan een air strip. Er zijn geen lijnvluchten, en misschien landt er eens in de week of maand een gecharterd toestelletje. Alle regionale, nationale en internationale lijnvluchten vliegen op Kilimanjaro International Airport (JRO), op 40km hier vandaan.
Desondanks staat er op Moshi Airport een prachtige, gedateerde maar perfect onderhouden, vertrek- en aankomsthal. De weg naar het vliegveldje wordt netjes aangegeven, en op het terrein staat zelfs een wegwijzer naar de vertrekhal — het enige gebouw op een vlakte van zeker 2 bij 2 km. Het is alsof de tijd er heeft stilgestaan sinds de laatste lijnvlucht er vertrok …
Update: … of had moeten vertrekken. Mariekes collega Rune — een kinderarts die geboren en getogen is in Moshi, sterker nog: geboren is in KCMC Hospital waar zij nu beiden werken — wist haar het volgende te vertellen. Toen KCMC in 1971 werd opgericht, was Moshi de beoogde standplaats van Amref / Flying Doctors. Het ziekenhuis heeft daarom een helicopter deck en zelfs een radio room in een hoekje van de afdeling verloskunde. Beide zijn echter nooit in gebruik genomen omdat Flying Doctors gezien de politieke ontwikkelingen in Tanzania, koos voor nabijgelegen Nairobi.
Kitfox
Het vliegtuigje van Aat is een Kitfox. Op het identificatieplaatje heet het een “Experimental Amateur Built Aircraft”. Aat heeft het als bouwpakket met een vriend in Idaho gekocht, en in een container naar Dar Es Salaam laten verschepen. De term “bouwpakket” suggereert dat op zijn minst de onderdelen al af waren, maar toen de eerste instructie luidde “fabricate this part” (waarbij hij een vrij complex onderdeeltje met opstaande 
randen en een schuine kant moest maken uit een meegeleverd perspex kubusje) wist Aat dat het wel wat werk zou gaan kosten. Hij heeft vervolgens twee jaar lang zijn vrije tijd gestoken in het assembleren van het vliegtuigje. Het resultaat vind ik adembenemend.
“Perfection in design is achieved not when there is nothing more to add, but when there is nothing more to take away.”
Leave a Reply